The journey is what brings us happiness... not the destination.
Δεν είναι ο προορισμός, αλλά η διαδρομή, που φέρνει την ευτυχία.
"Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις...
Κι αν πτωχική τη βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε...
Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν"
Κ.ΚΑΒΑΦΗΣ
Η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Dan Millman
EMPTY YOUR MIND ! HERE AND NOW ! Οταν είμαστε στο ΠΑΡΟΝ, 100% συγκεντρωμένοι σ΄αυτό που κάνουμε, χωρίς να αναπολούμε το παρελθόν ή να αγωνιούμε για το μέλλον, όταν βρισκόμαστε στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, σε διαλογιστική κατάσταση, με το μυαλό άδειο από σκέψεις, τότε παύει να υπάρχει ο χρόνος, απολαμβάνουμε σε βάθος την εμπειρία που ζούμε και αξιοποιούμε στο έπακρο τις δυνατότητές μας. Τότε ακόμα και οι πιο απλές στιγμές είναι ευδαιμονικές!
Ένας άνθρωπος περπατούσε στα σοκάκια μιας επαρχιακής πόλης. Είχε χρόνο στη διάθεσή του και κοντοστεκόταν λίγο μπροστά σε κάθε βιτρίνα, σε κάθε κατάστημα, σε κάθε πλατεία. Στρίβοντας σε μια γωνία βρέθηκε άξαφνα μπροστά σ’ ένα ταπεινό κατάστημα με λευκή την ταμπέλα του. Περίεργος, πλησίασε στη βιτρίνα και κόλλησε το πρόσωπο στο σκούρο κρύσταλλο, μήπως καταφέρει να διακρίνει κάτι στο εσωτερικό… Το μόνο που φαινόταν ήταν ένα αναλόγιο που στήριζε μια χειρόγραφη ταμπελίτσα.
Ήταν μια παράξενη επιγραφή:
«Το μαγαζί της αλήθειας».
Ο άνθρωπος ξαφνιάστηκε και σκέφτηκε ότι, πράγματι, ήταν ένα ευφάνταστο όνομα καταστήματος, όμως, του ήταν αδύνατον να φανταστεί τι πουλούσε. Μπήκε μέσα, πλησίασε τη δεσποινίδα που στεκόταν στον πρώτο πάγκο και ρώτησε:
Ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι κάτι τέτοιο ήταν δυνατόν. Να πηγαίνεις σ’ ένα μέρος και να αγοράζεις αλήθεια… Ήταν υπέροχο!
«Θέλω πλήρη αλήθεια» αποκρίθηκε αταλάντευτα.
Είμαι τόσο απαυδισμένος από τα ψέματα και τα πλαστά λόγια, σκέφτηκε. «Δε θέλω άλλες γενικεύσεις, ούτε δικαιολογίες, δε θέλω απάτες, ούτε κοροϊδίες.»
«Θέλω την απόλυτη αλήθεια!» διόρθωσε.
«Συγγνώμη… αλλά ξέρετε την τιμή;»
«Όχι, ποια είναι;» αποκρίθηκε αφηρημένα, γιατί στην πραγματικότητα ήξερε ότι θα πλήρωνε όσο-όσο για να έχει όλη την αλήθεια.
«Κοιτάξτε, όταν θα πάρετε όλη την αλήθεια» είπε η πωλήτρια, «το πιθανότερο είναι πως θα χάσετε για πολύ καιρό τον ύπνο σας.»
Ένα ρίγος διέτρεξε τη ραχοκοκαλιά του κι έμεινε αρκετή ώρα σκεπτικός. Δε φανταζόταν ότι το κόστος θα ήταν τόσο υψηλό.
«Ευ… ευχαριστώ… Και με συγχωρείτε…» ψέλλισε τελικά, προτού φύγει από το κατάστημα με το βλέμμα στο πάτωμα.
Ένιωσε λίγο θλιμμένος όταν συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν ακόμα έτοιμος για να δεχτεί την απόλυτη αλήθεια, ότι είχε ακόμα ανάγκη από ορισμένα ψέματα για να βρίσκει ανάπαυση, από ορισμένους μύθους και εξιδανικεύσεις για να μπορεί να κρύβεται. Ήθελε κάποιες δικαιολογίες για να μην έχει να αντιμετωπίσει τον ίδιο του τον εαυτό…
«Ίσως αργότερα» σκέφτηκε, προσπαθώντας να απαλύνει την ντροπή που ένιωθε για τη δειλία του.
Έτσι φερόμαστε μερικές φορές. Τρέχουμε μακριά από αυτό που ξέρουμε πως είναι η αλήθεια.
Το σκάμε για να ηρεμήσουμε, για να μην ενεργήσουμε, μόνο και μόνο για να μην αντιμετωπίσουμε αυτό που μας πονάει ή για να υποβαθμίσουμε την ανικανότητά μας να δεχτούμε τις αντιφάσεις.
Είναι, πράγματι, πιο εύκολο να σπάσουμε τον καθρέφτη και να ξεχάσουμε την ασχήμια, παρά να δεχτούμε ότι μοιάζουμε με την ανεπιθύμητη εικόνα που μας αντανακλά.
Πολλές φορές η κριτική που κάνουμε στους άλλους εξαρτάται από το πόσο καθαρά βλέπουμε εμείς. Αν τα δικά μας “φίλτρα” στην οπτική μας δεν είναι αντικειμενικά, προβάλλουμε στους άλλους τη δική μας αλήθεια, τα δικά μας “χρώματα”. Ας διαβάσουμε μια μικρή διδακτική ιστορία που θα μας προβληματίσει:
«Βλέπουμε τα Πράγματα όχι όπως Είναι αλλά όπως Είμαστε» (Anais Nin)
Κάποτε ήταν ένα νέο ζευγάρι που μετακόμισε σε καινούργια γειτονιά. Καθώς έτρωγαν πρωινό στο νέο τους σπίτι, η γυναίκα κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε τη γειτόνισσα που εκείνη την ώρα άπλωνε την μπουγάδα της.
«Α, τα ρούχα δεν είναι πολύ καθαρά» σχολίασε. «Η γειτόνισσα δεν προσέχει την καθαριότητα, δεν πλένει καλά τα ρούχα. Πρέπει να χρησιμοποιεί περισσότερο σαπούνι». Ο σύζυγος άκουσε την κριτική της γυναίκας του, κοίταξε την μπουγάδα αλλά δε είπε τίποτα.
Κάθε φορά που η γειτόνισσα άπλωνε την μπουγάδα, η γυναίκα έκανε τα ίδια σχόλια. Ένα μήνα αργότερα, ένιωσε μεγάλη έκπληξη όταν είδε ότι τα ρούχα που είχε απλώσει η γειτόνισσα ήταν πιο καθαρά από τις προηγούμενες φορές, και είπε στον άντρα της:
«Για δες! Η γειτόνισσα έμαθε επιτέλους να πλένει! Αναρωτιέμαι ποιος την έμαθε».
«Ξέρεις, ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί και καθάρισα τα τζάμια μας!» γύρισε και της είπε ο άντρας της. – – – – – Έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Ο τρόπος που βλέπουμε τους άλλους εξαρτάται από το πόσο καθαρά είναι τα «τζάμια μας»
Οι επαγγελματίες των πωλήσεων λένε ότι καλός πωλητής δεν είναι αυτός που καταφέρνει να πουλήσει ψυγεία το καλοκαίρι στο Μεξικό, αλλά αυτός που καταφέρνει να πουλήσει ψυγεία το χειμώνα στην Αλάσκα.
Λέγεται ότι μια εταιρεία δημοσίευσε κάποτε μια αγγελία ζητώντας υπάλληλο για το υποκατάστημά της στο νότο.
Η αγγελία πρέπει να ήταν ιδιαίτερα ελκυστική γιατί, από πολύ νωρίς, άρχισαν να καταφθάνουν οι υποψήφιοι.
Το προφίλ του υπαλλήλου που ζητούσαν δεν ήταν πολύ εύκολο: «Έξυπνος, νέος, με καλές συστάσεις, διατεθειμένος να ταξιδεύει και με σοβαρή εκπαίδευση σε πωλήσεις, δημόσιες σχέσεις, κ.λπ.».
Στις δέκα το πρωί περίμεναν στην πόρτα πάνω από πεντακόσιοι νέοι, και θα είχε γίνει κομφούζιο αν ο φύλακας της εταιρείας δεν αποφάσιζε, πολύ σωστά, να μοιράσει αριθμό προτεραιότητας σε όσους κατέφθαναν.
Ο άνθρωπος που έπαιρνε τις συνεντεύξεις και ήταν υπεύθυνος για την πρόσληψη, ήταν ο ίδιος που κατείχε μέχρι τότε τη θέση, έφευγε όμως με προαγωγή για να γίνει διευθυντικό στέλεχος. Κανένας δεν μπορούσε καλύτερα απ’ αυτόν ν’ αποφασίσει ποιος Θα ήταν ο καλύτερος αντικαταστάτης.
Καλούσε έναν έναν τους υποψηφίους, αποφασισμένος να διώξει τους υπόλοιπους μόλις έβρισκε το κατάλληλο πρόσωπο για να υπογράψει τη σύμβαση εργασίας.
Ενώ είχε δει τους πέντε πρώτους, ένας κούριερ της εταιρείας ζητάει συγγνώμη, μπαίνει στο γραφείο και του δίνει ένα χαρτί. Ο άνδρας παίρνει το σημείωμα και διαβάζει:
«Μην επιλέξεις κανέναν πριν πάρεις συνέντευξη από το νούμερο 94. Είμαι σίγουρος ότι έχει όλα τα προσόντα για τη θέση.»
Υπογραφή, «Τζ.».
Ο άνδρας αισθάνεται κάπως ενοχλημένος. Δεν του άρεσε ποτέ η ευνοιοκρατία, κι ακόμα λιγότερο να παίρνει αποφάσεις με βάση το μέσον του καθενός. Από την άλλη, ποιος ήταν αυτός που τολμούσε να του υποδείξει ποια ήταν τα κατάλληλα προσόντα; Υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερα άτομα στην εταιρεία με το αρχικό Τζ. που θα μπορούσαν να έχουν στείλει αυτό το σημείωμα. Όταν θα τελείωνε με την πρόσληψη, θα τα ‘λεγε ένα χεράκι μαζί τους… Καθώς δεν του άρεσε κανένας από τους ενενήντα τρεις πρώτους —αλλά και κάπως επηρεασμένος από το σημείωμα και τη σιγουριά εκείνου που το είχε γράψει— φτάνει επιτέλους η σειρά του νέου με το νούμερο ενενήντα τέσσερα. Λίγο συγκρατημένος στην αρχή, ο υπεύθυνος πρόσληψης διαπιστώνει πως ο νεαρός έχει όλα τα κατάλληλα προσόντα για τη θέση. Συν τοις άλλοις, είναι ευχάριστο και το βιογραφικό του εξαιρετικό. Χωρίς να πει λέξη στον ίδιο, καλεί τον φύλακα και του λέει μπροστά στον υποψήφιο «Σε παρακαλώ, όσους περιμένουν έξω και πες τους πως η θέση καλύφθηκε.»
Ο νεαρός χαμογελάει και τείνει το χέρι στον υπεύθυνο ευχαριστώντας τον ειλικρινά. Εκείνος τον κοιτάζει, και με το σημείωμα στο χέρι τού λέει:
«Το πρόσωπο που σε συστήνει μέσα από την εταιρεία, είχε δίκιο τελικά. Άξιζε τον κόπο να περιμένω να έρθει η σειρά σου για συνέντευξη.»
«Δεν γνωρίζω κανέναν από την εταιρεία» του λέει ο νεο-προσληφθείς.
«Αυτό το σημείωμα το έγραψα εγώ…».
Κάνει μια παύση για να εκτιμήσει τον αντίκτυπο που έχουν τα λόγια του στον άνθρωπο που κάθεται απέναντί του καταλήγει.
«Ήμουν τόσο σίγουρος πως αυτή η θέση ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου, που δεν μπορούσα ν αφήσω να χαθεί για μένα και για την εταιρεία η ευκαιρία να με γνωρίσετε».
Ό
20 ΒΗΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ OPERA ANIMUS
Πατήστε το κουμπάκι για να ακούσετε το κείμενο
Οι επαγγελματίες των πωλήσεων λένε ότι καλός πωλητής δεν είναι αυτός που καταφέρνει να πουλήσει ψυγεία το καλοκαίρι στο Μεξικό, αλλά αυτός που καταφέρνει να πουλήσει ψυγεία το χειμώνα στην Αλάσκα. Λέγεται ότι μια εταιρεία δημοσίευσε κάποτε μια αγγελία ζητώντας υπάλληλο για το υποκατάστημά της στο νότο. Η αγγελία πρέπει να ήταν ιδιαίτερα ελκυστική γιατί, από πολύ νωρίς, άρχισαν να καταφθάνουν οι υποψήφιοι. Το προφίλ του υπαλλήλου που ζητούσαν δεν ήταν πολύ εύκολο: «Έξυπνος, νέος, με καλές συστάσεις, διατεθειμένος να ταξιδεύει και με σοβαρή εκπαίδευση σε πωλήσεις, δημόσιες σχέσεις, κ.λπ.». Στις δέκα το πρωί περίμεναν στην πόρτα πάνω από πεντακόσιοι νέοι, και θα είχε γίνει κομφούζιο αν ο φύλακας της εταιρείας δεν αποφάσιζε, πολύ σωστά, να μοιράσει αριθμό προτεραιότητας σε όσους κατέφθαναν. Ο άνθρωπος που έπαιρνε τις συνεντεύξεις και ήταν υπεύθυνος για την πρόσληψη, ήταν ο ίδιος που κατείχε μέχρι τότε τη θέση, έφευγε όμως με προαγωγή για να γίνει διευθυντικό στέλεχος. Κανένας δεν μπορούσε καλύτερα απ’ αυτόν ν’ αποφασίσει ποιος Θα ήταν ο καλύτερος αντικαταστάτης. Καλούσε έναν έναν τους υποψηφίους, αποφασισμένος να διώξει τους υπόλοιπους μόλις έβρισκε το κατάλληλο πρόσωπο για να υπογράψει τη σύμβαση εργασίας. Ενώ είχε δει τους πέντε πρώτους, ένας κούριερ της εταιρείας ζητάει συγγνώμη, μπαίνει στο γραφείο και του δίνει ένα χαρτί. Ο άνδρας παίρνει το σημείωμα και διαβάζει: «Μην επιλέξεις κανέναν πριν πάρεις συνέντευξη από το νούμερο 94. Είμαι σίγουρος ότι έχει όλα τα προσόντα για τη θέση.» Υπογραφή, «Τζ.». Ο άνδρας αισθάνεται κάπως ενοχλημένος. Δεν του άρεσε ποτέ η ευνοιοκρατία, κι ακόμα λιγότερο να παίρνει αποφάσεις με βάση το μέσον του καθενός. Από την άλλη, ποιος ήταν αυτός που τολμούσε να του υποδείξει ποια ήταν τα κατάλληλα προσόντα; Υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερα άτομα στην εταιρεία με το αρχικό Τζ. που θα μπορούσαν να έχουν στείλει αυτό το σημείωμα. Όταν θα τελείωνε με την πρόσληψη, θα τα ‘λεγε ένα χεράκι μαζί τους… Καθώς δεν του άρεσε κανένας από τους ενενήντα τρεις πρώτους —αλλά και κάπως επηρεασμένος από το σημείωμα και τη σιγουριά εκείνου που το είχε γράψει— φτάνει επιτέλους η σειρά του νέου με το νούμερο ενενήντα τέσσερα. Λίγο συγκρατημένος στην αρχή, ο υπεύθυνος πρόσληψης διαπιστώνει πως ο νεαρός έχει όλα τα κατάλληλα προσόντα για τη θέση. Συν τοις άλλοις, είναι ευχάριστο και το βιογραφικό του εξαιρετικό. Χωρίς να πει λέξη στον ίδιο, καλεί τον φύλακα και του λέει μπροστά στον υποψήφιο «Σε παρακαλώ, όσους περιμένουν έξω και πες τους πως η θέση καλύφθηκε.» Ο νεαρός χαμογελάει και τείνει το χέρι στον υπεύθυνο ευχαριστώντας τον ειλικρινά. Εκείνος τον κοιτάζει, και με το σημείωμα στο χέρι τού λέει: «Το πρόσωπο που σε συστήνει μέσα από την εταιρεία, είχε δίκιο τελικά. Άξιζε τον κόπο να περιμένω να έρθει η σειρά σου για συνέντευξη.» «Δεν γνωρίζω κανέναν από την εταιρεία» του λέει ο νεο-προσληφθείς. «Αυτό το σημείωμα το έγραψα εγώ…». Κάνει μια παύση για να εκτιμήσει τον αντίκτυπο που έχουν τα λόγια του στον άνθρωπο που κάθεται απέναντί του καταλήγει. «Ήμουν τόσο σίγουρος πως αυτή η θέση ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου, που δεν μπορούσα ν αφήσω να χαθεί για μένα και για την εταιρεία η ευκαιρία να με γνωρίσετε».
Πατήστε τα κουμπιά, για να ακούσετε το κείμενο, παρακαλώ ανοίξτε αυτή τη σελίδα με τους περιηγητές Chrome, Microsoft Edge, Opera, ή Mozilla Firefox.
Οι ανοησίες και οι παραλογισμοί των συνανθρώπων..( φίλοι,συγγενείς,συνεργάτες) να μη έχουν σημασία για σένα, γιατί εσύ έχεις κλείσει το πορτάκι του μυαλού σου μέσα από το οποίο εισερχόταν το μπάχαλο που αυτοί οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει, και που αυτό το ίδιο καταδυναστεύει τη ζωή σου.. και τη ζωή όλων γύρω σου(η παράνοια που υπάρχει στο μυαλό τους, και προσπαθούν να την βάλουν στο δικό σου, απλά δες έξω τον καιρό,δεν συμβαίνει τίποτα. Τέχνη είναι να μπορείς να κοιτάς, και να μη βλέπεις την αδικία, τον παραλογισμό, τη δυστυχία, τη λύπη και τα τόσα άλλα που ταλανίζουν τους ανθρώπους. 'Εαν το κάνεις, όχι γιατί έγινες ξαφνικά αναίσθητος, τα ανθρώπινα προβλήματα δεν σε αγγίζουν πια, αλλά γιατί έχεις αυτή την μεγάλη ανάγκη της χαλάρωσης που σου προσφέρει και της καθαρής σκέψης. Όσο παράξενο κι αν μας φαίνεται ,τι μπορούμε εμείς οι μικροί και ασήμαντοι να κάνουμε;Το κάθε άτομο που αποτελεί τον κρίκο αυτής της τεράστιας αλυσίδας που λέγεται ανθρώπινο είδος. ...Έαν οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία και την γνώση να παίρνουν τις αποφάσεις ήρεμοι , απλά θα πέρνανε τις λιγότερες λάθος αποφάσεις, άρα το λιγότερο κακό για το κοινωνικό σύνολο.
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ερχόταν μια στιγμή να ασχοληθώ με το… τίποτα ή την ηρεμία . Ν’ αφήνεις τον εαυτόν σου ελεύθερο ν’ απολαμβάνει τον χώρο γύρω του, χωρίς έννοιες, υποχρεώσεις, σκοτούρες και όλα τα συναφή που συνεπάγονται μια ζωή γεμάτη ευθύνες και υποχρεώσεις.
Να κάθεσαι αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα, ν’ αφήνεις το βλέμμα σου να περιτριγυρίζει άσκοπα, να νιώθεις τον κόσμο μόνο με τις αισθήσεις σου, να επιτρέπεις στο μυαλό σου την πολυτέλεια της χαλάρωσης, να μην σκέπτεται και να μην προβληματίζεται.
Να μπορείς, βρε αδελφέ, να να μην ανησυχείς για την επόμενη συνάντηση, την επόμενη διάσκεψη, το επόμενο, το… επόμενο, τέλος πάντων, που τελειωμό δεν έχει.
Η χαλάρωση επιτυγχάνεται με τη σύσφιξη των μυώνων πρώτα και μετά με την απόλυτη χαλάρωση, που σε μεταφέρει σε μία κατάσταση απόλυτης ηρεμίας, τελείως απαραίτητη για την αναζωογόνηση του συστήματός μας.
Φυσικά, τέτοιες πολυτέλειες πολύ δύσκολα επιτυγχάνονται και ριχνόμαστε συνεχώς στην καθημερινή πάλη με άγχος, πίεση, και στρες. Πού χρόνος για Νιρβάνα, όταν οι καταστάσεις πιέζουν, ο επόμενος περιμένει ανυπόμονα στη σειρά να εξυπηρετηθεί, οι υποχρεώσεις πιέζουν, οι ευθύνες συσσωρεύονται, τα προβλήματα συνωστίζονται και… εύχεσαι η μέρα να είχε περισσότερες από 24 ώρες και ο χρόνος να χάνεται στο άπειρο, χωρίς περιορισμούς και δεσμεύσεις.
Να αισθάνεσαι ότι ο χρόνος έχει εξαφανιστεί, το κουδούνισμα του τηλεφώνου δεν έχει εφευρεθεί ακόμη, ο κόσμος έχει κάνει στάση και δεν προκαλεί, όλα γύρω σου κινούνται από μόνα τους χωρίς τη δική σου ανάμειξη, χωρίς να απαιτείται κάτι από σένα, γιατί εσύ έχεις χαθείς στο χώρο της απόλυτης ευδαιμονίας του να κάνεις… τίποτα.
Να κάθεσαι στο μπαλκόνι, με ελαφριά μουσική να σε ταξιδεύει σε τόπους άγνωστους, να μιλά για την αγάπη, τον έρωτα, τις σχέσεις, τη χαρά και τη λύπη. Να έρχονται οι ανθρώπινες σχέσεις μέσα από τους μελοποιημένους στοίχους, χωρίς τη δική σου ανάμειξη, τη δική σου ευθύνη. Απλά, να παραδίνεσαι στους γλυκούς ήχους, ν’ απολαμβάνεις τη μελωδία, χωρίς να δίνεις μεγάλη προσοχή στα λόγια, να χαίρεσαι απλά τις μελωδικές φωνές.
Να ξέρεις ότι το ρολόι είναι μια εφεύρεση(κάτι φανταστικό όπως οι αριθμοί,τους δημιουργήσαμε για να μας υπηρετούν όχι για να μας βασανίζουν) . Τρως όταν πεινάς και όχι όταν είναι η επίσημη ώρα φαγητού του παραφορτωμένου ημερησίου προγράμματός σου.
Κοιμάσαι όταν νυστάζεις και όχι γιατί πρέπει να κοιμηθείς προς απόκτηση δυνάμεων για την επομένη στη μέγγενη των υποχρεώσεων.
Να χαίρεσαι το βιβλίο που ήθελες πάντοτε να διαβάσεις και δεν είχες χρόνο και την ώρα που εσύ θέλεις, γιατί έτσι γουστάρεις και όχι γιατί το χρειάζεσαι για να σε πάρει ο ύπνος, που κι αυτός ο άτιμος δεν έρχεται όταν τον έχεις ανάγκη – πώς να ριφθείς ξάγρυπνος το πρωί στην αρένα της καθημερινότητάς σου;
Η τέχνη του να κάνεις απολύτως τίποτα. Γιατί περί τέχνης πρόκειται. Τέχνη είναι να μην επιτρέπεις στο μυαλό σου να επηρεάζεται από τα συμβάντα γύρω σου. Η ατελεύτητη παρέλαση των πολιτικών στα τηλεοπτικά κανάλια να μη σε αγγίζει. Οι ανοησίες και οι παραλογισμοί που συνεχώς εκτοξεύουν να μη έχουν σημασία για σένα, γιατί εσύ έχεις κλείσει το πορτάκι του μυαλού σου μέσα από το οποίο εισερχόταν το μπάχαλο που αυτοί οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει και που αυτό το ίδιο καταδυναστεύει τη ζωή σου και τη ζωή όλων γύρω σου.
.png "English"){kind=small}
