Ζούμε στην εποχή όπου ο κάθε βλαμμένος που απέκτησε μερικά χρήματα, περισσότερο από τύχη παρά από ικανότητα, ξυπνάει ένα πρωί και αποφασίζει ότι είναι επιχειρηματική ιδιοφυΐα. Ανοίγει μια καφετέρια, ένα μπαρ, ίσως και ένα δεύτερο μαγαζί, και ξαφνικά αισθάνεται την ανάγκη να διδάξει στον κόσμο τι σημαίνει επιχειρηματικότητα, επιτυχία, ηγεσία και σκληρή δουλειά.
Και αρχίζει το γνωστό παραμύθι.
«Χρειάζεται σωστή ομάδα». «Πρέπει να δουλεύεις σκληρά». «Να πιστεύεις στον εαυτό σου». «Να μη φοβάσαι το ρίσκο».
Συγχαρητήρια! Μόλις ανακαλύψαμε άλλον έναν παπαγάλο που επαναλαμβάνει πέντε ατάκες τις οποίες άκουσε σε κάποιο podcast ή διάβασε σε ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης.
Το τραγικό δεν είναι ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Το πραγματικά τραγικό είναι ότι υπάρχουν χιλιάδες ηλίθιοι που τους ακούνε με ανοιχτό το στόμα, τους χειροκροτούν, τους αποθεώνουν και αντιμετωπίζουν κάθε κοινοτοπία τους σαν να πρόκειται για κάποια σπουδαία ανακάλυψη.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Το να έχεις χρήματα δεν σημαίνει ότι έχεις μυαλό. Το να διαθέτεις επιχειρήσεις δεν σημαίνει ότι καταλαβαίνεις την επιχειρηματικότητα. Και το να έχεις πετύχει οικονομικά δεν σημαίνει ότι έχεις κάτι ουσιαστικό να διδάξεις στην κοινωνία.
Είναι επιτυχημένοι αυτοί οι άνθρωποι; Εν μέρει, ναι. Κάποιοι κατάφεραν να διατηρήσουν ή να πολλαπλασιάσουν τα χρήματά τους. Αυτό, όμως, δεν τους μετατρέπει αυτομάτως σε ανθρώπους με βαθιά γνώση, διορατικότητα ή εξαιρετικές ικανότητες.
Γιατί υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να δημιουργείς κάτι από το μηδέν και στο να ξεκινάς έχοντας ήδη ένα ποτάμι χρημάτων να κυλάει κάτω από τα πόδια σου.
Όταν έχεις κεφάλαιο, μπορείς να κάνεις λάθη που για κάποιον άλλον θα ήταν καταστροφικά. Μπορείς να αποτύχεις και να ξαναπροσπαθήσεις. Μπορείς να αγοράσεις χρόνο, προσωπικό, συμβούλους και ευκαιρίες. Κι έπειτα να εμφανιστείς μπροστά σε ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά για την επιβίωσή τους και να τους εξηγήσεις με ύφος σοφού ότι το μυστικό της επιτυχίας είναι η σκληρή δουλειά.
Πόση υποκρισία χωράει άραγε σε μία μόνο πρόταση;
Όπως κάποιοι γίνονται πολιτικοί επειδή κληρονόμησαν ένα επώνυμο, έτσι και κάποιοι γίνονται επιχειρηματίες επειδή βρέθηκαν με χρήματα. Δεν είναι απαραίτητα οι πιο ικανοί. Δεν είναι απαραίτητα οι πιο έξυπνοι. Απλώς ξεκίνησαν από διαφορετική αφετηρία.
Και φυσικά, αντί να αναγνωρίσουν τον ρόλο της τύχης, των γνωριμιών, της οικογένειας ή των συνθηκών, προτιμούν να παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως ζωντανή απόδειξη ότι όποιος θέλει πραγματικά, μπορεί.
Όχι, αγαπητέ μου. Δεν μπορούν όλοι να ξεκινήσουν από την ίδια θέση, γιατί δεν γεννήθηκαν όλοι με τα ίδια χαρτιά στα χέρια τους.
Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι οι παπαγάλοι. Είναι οι ακόλουθοί τους.
Είναι εκείνοι που έχουν σταματήσει να σκέφτονται και έχουν αναθέσει τη σκέψη τους σε όποιον διαθέτει χρήματα, αναγνωρισιμότητα και ένα μικρόφωνο.
Βλέπουν έναν πλούσιο και υποθέτουν ότι είναι έξυπνος. Βλέπουν έναν επιχειρηματία και υποθέτουν ότι είναι ικανός. Βλέπουν έναν διάσημο και υποθέτουν ότι έχει δίκιο.
Αυτό δεν είναι θαυμασμός. Είναι πνευματική τεμπελιά.
Είναι η απόλυτη παραίτηση από την κριτική σκέψη.
Και κάπως έτσι δημιουργείται μια κοινωνία στην οποία η επιτυχία μετριέται αποκλειστικά με το χρήμα, η γνώση αντικαθίσταται από την αυτοπροβολή και η ουσία χάνεται μέσα σε έναν ωκεανό από ανούσιες συμβουλές και καλοστημένες δημόσιες σχέσεις.
Το σύστημα, βέβαια, λατρεύει τέτοιους ανθρώπους. Τους χρειάζεται. Είναι οι καλύτεροι διαφημιστές του.
Γιατί δεν πρόκειται ποτέ να αμφισβητήσουν πραγματικά έναν μηχανισμό που τους ευνόησε. Θα μιλήσουν για προσπάθεια, πειθαρχία, όραμα και προσωπική ευθύνη, αλλά σπάνια για τις ανισότητες, τις δομικές αδικίες και τις ευκαιρίες που δεν μοιράζονται ισότιμα.
Θα σου πουλήσουν το όνειρο της επιτυχίας, αρκεί να μη ρωτήσεις ποιος έφτιαξε τους κανόνες του παιχνιδιού.
Και οι ακόλουθοι θα συνεχίσουν να χειροκροτούν.
Θα συνεχίσουν να μοιράζονται τις ίδιες ηλίθιες ατάκες, να αναπαράγουν τις ίδιες παπαγαλίες και να πιστεύουν ότι απέκτησαν γνώση επειδή παρακολούθησαν μια συνέντευξη ενός ανθρώπου που έτυχε να έχει περισσότερα χρήματα από αυτούς.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του συστήματος δεν είναι ότι δημιούργησε πλούσιους ανθρώπους. Είναι ότι έπεισε τους υπόλοιπους να θεωρούν τον πλούτο απόδειξη ανωτερότητας.
Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Δεν χρειαζόμαστε άλλους αυτοανακηρυγμένους δασκάλους της επιτυχίας. Δεν χρειαζόμαστε άλλους επιχειρηματίες που επαναλαμβάνουν τις ίδιες πέντε ανοησίες. Δεν χρειαζόμαστε άλλους ανθρώπους που μπερδεύουν το τραπεζικό τους υπόλοιπο με την αξία της σκέψης τους.
Χρειαζόμαστε ανθρώπους που αμφισβητούν, που σκέφτονται, που δημιουργούν, που καταλαβαίνουν ότι η πραγματική ικανότητα δεν αποδεικνύεται από το πόσα χρήματα διαθέτεις, αλλά από το τι μπορείς να προσφέρεις, τι μπορείς να δημιουργήσεις και τι μπορείς να αλλάξεις.
Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, καμία ουσιαστική αλλαγή δεν πρόκειται να έρθει από εκείνους που έχουν βολευτεί τόσο καλά μέσα στο υπάρχον σύστημα, ώστε έχουν μετατραπεί στους πιο πιστούς υπηρέτες του.
Και σίγουρα δεν θα έρθει από τους ηλίθιους που τους αποθεώνουν.
Ξυπνήστε. Το σύστημα είναι λάθος. Δεν λειτουργεί πια για την κοινωνία όπως θα έπρεπε. Και όσο συνεχίζετε να λατρεύετε τα προϊόντα του, τόσο θα παραμένετε εγκλωβισμένοι μέσα του.
Τέλος πάντων, αυτή είναι μια άποψη. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι σωστή ή λάθος. Σημαίνει, όμως, ότι ήρθε η ώρα να αρχίσεις να χρησιμοποιείς το μυαλό σου, κάτι που, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές δεν κάνεις.... ΚΑΙ ΡΩΤΑΣ ΈΝΑ ΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΛΑΕΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ,ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΟΠΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ , ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ,ΚΙ ΟΤΙ ΑΛΛΗ ΒΛΑΚΕΙΑ ΣΚΕΦΤΟΎΝ.
Από μικρή ηλικία έχεις υποστεί έναν συστηματικό προγραμματισμό που σε έμαθε να αποδέχεσαι αντί να αμφισβητείς, να υπακούς αντί να σκέφτεσαι και να θαυμάζεις αντί να κρίνεις.
Σε έμαθαν τι να πιστεύεις, ποιον να ακολουθείς, ποιον να θεωρείς επιτυχημένο και τι να αποκαλείς αποτυχία. Σε εκπαίδευσαν να αναζητάς πρότυπα αντί να αναπτύσσεις προσωπική κρίση. Και το χειρότερο; Σε έπεισαν ότι οι σκέψεις που σου φύτεψαν είναι δικές σου, πατρίδα, θρησκεία,όνομα, περιουσία κτλ.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι δεν έχεις μυαλό. Είναι ότι έμαθες να μην το χρησιμοποιείς. Και πλέον υπερασπίζεσαι τον ίδιο σου τον προγραμματισμό, πιστεύοντας ότι υπερασπίζεσαι την ελευθερία της σκέψης σου.
Οι παπαγάλοι θα συνεχίσουν να μιλούν. Οι ηλίθιοι θα συνεχίσουν να χειροκροτούν. Οι μεν θα πουλάνε κοινοτοπίες για σοφία και οι δε θα τις καταναλώνουν σαν να πρόκειται για αποκαλύψεις.
Και η ζωή θα συνεχίζεται.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που αξίζει να θυμόμαστε:
Ο παπαγάλος τουλάχιστον έχει μια δικαιολογία. Δεν καταλαβαίνει πάντα αυτά που επαναλαμβάνει.
Εσύ, που τον ακούς, τον θαυμάζεις, τον αποθεώνεις και υπερασπίζεσαι τις ανοησίες του σαν να είναι δικές σου σκέψεις, ποια δικαιολογία έχεις;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου