⠿ Aineia
Aineia
Ready
Όταν κάποιος σε αδικεί: Μην περιμένεις τη μετάνοιά του για να προχωρήσεις
Υπάρχει κάποιος που σε πρόδωσε, σε εξαπάτησε ή σε αδίκησε;
Ίσως αυτό που επιθυμείς περισσότερο είναι να καταλάβει επιτέλους τι έκανε. Να παραδεχτεί το λάθος του, να ζητήσει συγγνώμη και να μετανιώσει πραγματικά.
Αυτή η ανάγκη είναι απολύτως ανθρώπινη. Όταν κάποιος μας πληγώνει, δεν αναζητούμε μόνο αποκατάσταση της ζημιάς. Αναζητούμε και ηθική δικαίωση. Θέλουμε να ακούσουμε από τον άνθρωπο που μας αδίκησε ότι είχαμε δίκιο, ότι εκείνος έσφαλε και ότι κατανοεί τον πόνο που μας προκάλεσε.
Το πρόβλημα είναι ότι η μετάνοια δεν μπορεί να επιβληθεί.
Μπορεί να γεννηθεί μέσα σε έναν άνθρωπο, αλλά δεν μπορούμε να τον αναγκάσουμε να τη νιώσει. Και όσο περιμένουμε από εκείνον να μας απελευθερώσει μέσω μιας συγγνώμης, τόσο περισσότερο του παραχωρούμε τον έλεγχο της ψυχικής μας κατάστασης.
Η ΑΔΙΚΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΓΙΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ
Μετά από μια προδοσία ή μια αδικία, το μυαλό επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο γεγονός.
Σκεφτόμαστε τι ειπώθηκε, τι έγινε, τι θα μπορούσαμε να είχαμε απαντήσει και πώς θα έπρεπε να είχε συμπεριφερθεί ο άλλος. Φανταζόμαστε τη στιγμή κατά την οποία θα αναγνωρίσει το λάθος του και θα έρθει να ζητήσει συγγνώμη.
Μερικές φορές παρακολουθούμε ακόμη και τη ζωή του. Θέλουμε να μάθουμε αν αντιμετώπισε συνέπειες, αν δυσκολεύτηκε ή αν η ζωή τού επέστρεψε όσα έκανε.
Έτσι, όμως, η αρχική αδικία παραμένει ενεργή.
Μπορεί να συνέβη μόνο μία φορά, αλλά εμείς την αναπαράγουμε καθημερινά μέσα στις σκέψεις μας. Ο άνθρωπος που μας πλήγωσε μπορεί να έχει απομακρυνθεί από τη ζωή μας, αλλά συνεχίζει να καταλαμβάνει χώρο στο μυαλό μας.
ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΑΔΙΚΗΣΕ ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗ ΘΕΩΡΕΙ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟ
Οι άνθρωποι δεν λειτουργούν πάντοτε ως αντικειμενικοί κριτές του εαυτού τους.
Συχνά υπερασπίζονται τις πράξεις τους, ακόμη και όταν αυτές έχουν πληγώσει άλλους. Αναζητούν δικαιολογίες, ελαφρυντικά και επιχειρήματα που τους επιτρέπουν να συνεχίσουν να βλέπουν τον εαυτό τους ως σωστό ή δίκαιο.
Αυτό συνδέεται με τη μεροληψία υπέρ του εαυτού μας, γνωστή ως self-serving bias. Έχουμε την τάση να αποδίδουμε τις επιτυχίες μας στις ικανότητές μας, ενώ δικαιολογούμε τα λάθη μας με βάση τις περιστάσεις.
Ένας άνθρωπος που φέρθηκε άσχημα μπορεί να πει:
«Δεν είχα άλλη επιλογή».
«Το έκανα επειδή με προκάλεσαν».
«Όλοι το ίδιο κάνουν».
«Δεν φταίω εγώ που με πίστεψες».
«Εσύ με ανάγκασες να αντιδράσω έτσι».
Με αυτόν τον τρόπο προστατεύει την εικόνα που έχει για τον εαυτό του. Αντί να αντιμετωπίσει την ενοχή του, μεταφέρει την ευθύνη στο άτομο που πλήγωσε.
Όσο περισσότερο προσπαθείς να του αποδείξεις ότι έχει άδικο, τόσο πιθανότερο είναι να αμυνθεί ακόμη πιο έντονα.
Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΕΞΗΓΗΣΗΣ
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι, εάν εξηγήσουν καλύτερα τι συνέβη, ο άλλος θα καταλάβει.
Επαναλαμβάνουν τα γεγονότα, παρουσιάζουν αποδείξεις και προσπαθούν να δείξουν πόσο άδικη ήταν η συμπεριφορά του.
Αλλά ένας άνθρωπος που δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη δεν χρειάζεται περισσότερες αποδείξεις. Χρειάζεται διάθεση να δει την αλήθεια.
Και αυτή τη διάθεση δεν μπορείς να τη δημιουργήσεις εσύ για λογαριασμό του.
Κάποιες φορές, όσο πιο ξεκάθαρα του παρουσιάζεις το άδικο, τόσο περισσότερο διαστρεβλώνει την πραγματικότητα για να προστατεύσει τον εαυτό του. Μπορεί ακόμη και να σε κάνει να αισθανθείς ότι εσύ είσαι υπεύθυνος για όσα σου έκανε.
ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΥΜΑ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΝΑ ΑΠΟΛΟΓΕΙΤΑΙ
Ένα από τα πιο δύσκολα φαινόμενα είναι η αντιστροφή της ευθύνης.
Ο εργοδότης που δεν πληρώνει σωστά μπορεί να σου πει ότι δεν στηρίζεις την επιχείρηση.
Ο άνθρωπος που δανείστηκε χρήματα και δεν τα επιστρέφει μπορεί να θυμώσει επειδή τόλμησες να τα ζητήσεις.
Εκείνος που έδωσε ψεύτικες υποσχέσεις μπορεί να σου πει ότι έπρεπε να ήσουν πιο προσεκτικός.
Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος που αδίκησε εμφανίζεται ως θύμα και εκείνος που αδικήθηκε αρχίζει να αμφιβάλλει για τον εαυτό του.
Αυτή η διαδικασία μπορεί να σε κάνει πιο καχύποπτο, περισσότερο ανασφαλή και πιο κλειστό απέναντι στους ανθρώπους.
ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ
Ένα συνηθισμένο λάθος των ανθρώπων που έχουν ενσυναίσθηση είναι ότι περιμένουν από τους άλλους να αντιδράσουν όπως θα αντιδρούσαν οι ίδιοι.
Σκέφτονται:
«Εγώ, αν έκανα ένα τέτοιο λάθος, θα ζητούσα συγγνώμη».
«Εγώ θα ένιωθα τύψεις».
«Εγώ θα προσπαθούσα να διορθώσω την κατάσταση».
Όμως ο άλλος δεν είναι εσύ.
Δεν έχει τις ίδιες αξίες, την ίδια συνείδηση, την ίδια ευαισθησία ή την ίδια ικανότητα αυτοκριτικής.
Το να περιμένεις από έναν άνθρωπο που δεν αναλαμβάνει ποτέ την ευθύνη να συμπεριφερθεί όπως θα συμπεριφερόσουν εσύ είναι σαν να περιμένεις από τον ίδιο τον κατηγορούμενο να γίνει μάρτυρας εναντίον του εαυτού του.
Χρειάζεται να δεις τον άνθρωπο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι.
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΖΗΜΙΑ ΞΕΚΙΝΑ ΟΤΑΝ Η ΑΔΙΚΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ
Ο άνθρωπος που σου έκανε κακό ευθύνεται για τις πράξεις του.
Όμως από ένα σημείο και μετά, εσύ είσαι υπεύθυνος για το πόση δύναμη θα συνεχίσεις να του δίνεις.
Αν αφήσεις την αδικία να καθορίζει τις αποφάσεις, τις σχέσεις και την καθημερινότητά σου, τότε το γεγονός συνεχίζει να σε πληγώνει πολύ μετά τη στιγμή κατά την οποία συνέβη.
Η ζωή σου αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από το τι έκανε εκείνος, γιατί το έκανε και αν θα τιμωρηθεί.
Και έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, χάνεις χρόνο προσπαθώντας να κερδίσεις μια υπόθεση που εξακολουθεί να εκδικάζεται μόνο μέσα στο μυαλό σου.
Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ· ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
Το να προχωρήσεις δεν σημαίνει ότι αποδέχεσαι την αδικία.
Δεν σημαίνει ότι συγχωρείς υποχρεωτικά, ότι ξεχνάς ή ότι επιτρέπεις στον άλλον να συνεχίσει να σε βλάπτει.
Σημαίνει ότι σταματάς να περιμένεις από εκείνον να κάνει την κίνηση που θα σε απελευθερώσει.
Εσύ αποφασίζεις ποια ενέργεια χρειάζεται:
Να βάλεις σαφή όρια.
Να απομακρυνθείς.
Να διακόψεις μια τοξική σχέση.
Να ζητήσεις νομική συμβουλή.
Να κάνεις μια επίσημη καταγγελία.
Να διαπραγματευτείς ψύχραιμα.
Να διεκδικήσεις όσα σου ανήκουν.
Να σταματήσεις να εξηγείς τον εαυτό σου σε κάποιον που δεν θέλει να ακούσει.
Η πραγματική δικαίωση δεν προέρχεται πάντοτε από μια συγγνώμη.
Μπορεί να προέρχεται από τη στιγμή κατά την οποία προστατεύεις τον εαυτό σου και αποφασίζεις ότι αυτή η κατάσταση δεν θα καθορίσει το υπόλοιπο της ζωής σου.
ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ
Όταν σε κυριεύει ο θυμός ή η πικρία, το μυαλό σου πιθανόν ρωτά:
«Γιατί μου το έκανε;»
«Γιατί δεν καταλαβαίνει;»
«Γιατί δεν ζητά συγγνώμη;»
«Πώς μπορεί να συνεχίζει τη ζωή του σαν να μη συνέβη τίποτα;»
Αυτές οι ερωτήσεις στρέφουν όλη σου την προσοχή στον άλλον.
Δοκίμασε να τις αντικαταστήσεις με μία διαφορετική ερώτηση:
«Τι χρειάζεται σήμερα η δική μου ζωή;»
Τι μπορείς να κάνεις σήμερα για να προστατευτείς;
Τι μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου;
Ποιο είναι το επόμενο βήμα που θα σε βοηθήσει να προχωρήσεις;
Αυτή η αλλαγή μεταφέρει το κέντρο βάρους από τον άνθρωπο που σε πλήγωσε πίσω σε εσένα.
ΤΙ ΘΑ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΣΕ ΑΔΙΚΗΣΕ
Δεν γνωρίζεις αν ο άνθρωπος που σου έκανε κακό θα μετανιώσει ποτέ.
Ίσως να το καταλάβει αργότερα. Ίσως να μην το παραδεχτεί ποτέ. Ίσως να συνεχίσει να δικαιολογεί τις πράξεις του για όλη του τη ζωή.
Υπάρχουν, όμως, δύο πράγματα που αλλάζουν οριστικά τη σχέση σου μαζί του.
Το πρώτο είναι να σε δει να στέκεσαι ξανά όρθιος.
Να προχωράς, να εξελίσσεσαι και να δημιουργείς μια ζωή που δεν εξαρτάται από την παρουσία, την αναγνώριση ή τη συγγνώμη του.
Το δεύτερο είναι να γίνει πραγματικά ασήμαντος για εσένα.
Όχι επειδή τον μισείς, αλλά επειδή δεν έχει πλέον δύναμη πάνω σου. Είναι ένας άνθρωπος από το παρελθόν και ένα μάθημα που σε βοήθησε να καταλάβεις τι δεν θα ανεχτείς ξανά.
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΗΡΕΜΙΑ
Το να ξεπεράσεις έναν άνθρωπο δεν σημαίνει ότι διαγράφεις όσα συνέβησαν.
Σημαίνει ότι οι πράξεις του δεν ελέγχουν πλέον τις σκέψεις, τις αποφάσεις και τα συναισθήματά σου.
Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να τον δεις να υποφέρει.
Είναι να φτάσεις στο σημείο όπου δεν χρειάζεσαι να υποφέρει για να αισθανθείς εσύ καλά.
Είναι να ξυπνάς χωρίς να αναπαράγεις την ίδια ιστορία. Να χτίζεις ξανά τη ζωή σου και να συνειδητοποιείς ότι κέρδισες κάτι ανεκτίμητο: την ηρεμία του μυαλού σου.
Η αδικία μπορεί να σου πήρε χρόνο, εμπιστοσύνη, χρήματα ή συναισθήματα.
Δεν χρειάζεται, όμως, να της επιτρέψεις να σου πάρει και το μέλλον.
Μερικές φορές η πραγματική δικαίωση δεν είναι να ακούσεις τη λέξη «συγγνώμη».
Είναι να μπορέσεις να πεις:
«Προχώρησα. Όχι για εκείνον, αλλά για εμένα».
Aineia – Ψυχολογία / Αδικία / Προδοσία / Αποδέσμευση
Ρώτα για την αδικία, τη μετάνοια, τις ψυχολογικές παγίδες, τα όρια και την προσωπική δικαίωση.
🔗 Synced with Central Aineias
Quiz από το Κείμενο
Μία ερώτηση κάθε φορά.
Πάτησε Start για να ξεκινήσεις.
Κατανόηση
0%
Επίγνωση
0%
Όρια
0%
Δράση
0%